خدای من:

چطوری؟

کجا پنهانی ؟

چرا اینقدر آرام

چرا سکوت کردی

چرا حضورتو  حس نمی کنم

چرا نیستی وچرا گم شدی میان اینهمه کثافت

پس حق من چه می شه

شب می وزد درون پنجره من

سکوت تا ته استخوانم

خدا در خواب است.

همه شب که بیقراری

درقفس میدراندحنجره ز آواز غمگینش...

من می گریم

در اطاق سردو تنهای دلم.

امروز صبح که از خواب برخواستم

خورشید دستهای کرختش را

با خمیازه ای عمیق از هم گشود

وپلکهای نازک خمارش رابر هم نهاد

چه شب تاریکی.

چه شب تاریکی.

اشکهای من باریدنداز آسمان

هیچ سبزه ای نرویید

                   زمینی نم بر نداشت.

ای ابرهای تیره ی چشم من

چه بیهوده امیدوارید.

                      چه بیهوده.

عابری مثل من هنوز

با آن چشمهای مورب

                        بر ابرهای عقیم

با تزریق نطفه های مختلف

باز هم به چشم نمی خورد

آه ای زندگی منم که هنوز

با همه ی پوچی از تو لبریزم

نه بفکرم که رشته پاره کنم

نه برآنم که از تو بگریزم

                                        فروغ فرخزاد

در طاقچه ای دور

در اطاقی متروک

                 من آنجایم

ذره ای خاک

ریخته ازخشکی برگهای یک درخت

مانده از بزاق مورچگان

کومه ای سرد

کمی کود و

زمین خشک ومحروم

من

در نه اثری حتی در نقطه

در نه نقطه ای حتی در جهان

در انتهای انتها

.                      انتها

آنسوی.آنسوی تر کسی مراصدا میزند.

همانجاکه تاریکی رفته است.

می گریزم به آنجا که آغوشش را باز کرده است

                                                          بر روی من.

ستاره ها فریاد کنید این همیشگی را